Uroczystość Królowej Polski Wniebowziętej przypadające na 14 sierpnia jest jednym z „punktów” prowadzonych przez Boga Ojca, jaki jest wpisany w Jego świętą Wolę co do naszej Ojczyzny – Polski. Ta, która wybrała i umiłowała od początku naszą Ojczyznę, jest i ciągle oręduje za nami, mimo naszej często niewierności w wypełnianiu poleceń Jej Syna, a naszego Boga i Króla Jezusa Chrystusa, który pokutuje na Ziemi [zamknięty w Tabernakulum] za swoją, Jego Matki i naszą Ojczyznę, bo będąc Synem Królowej Polski jest Jej prawowitym spadkobiercą, a więc również Królem Polski oczekującym ciągle na Intronizację.

Ten cud odzyskanej i upragnionej wolnej Polski, stał się za przyczyną Bożego działania, a przede wszystkim wstawiennictwu Matki Bożej, która oręduje za naszą Ojczyzną przed Majestatem Bożym. Dla niewierzących i letnich, wszystko co Bóg działa będzie „śmieszne i niedorzeczne”. Dowodem działania Bożego w ówczesnej Warszawie były sprawowane na poleceniem metropolity Warszawy kard. Aleksandra Kakowskiego od 6 do 15 sierpnia 1920 roku, modlitwy przebłagalne; liczne Ofiary Mszy świętej wraz z procesjami po ulicach Warszawy, które gromadziły tysiące ludzi. Modlitwy te odbywały się w czasie najbardziej dramatycznych wydarzeń wojennych. Taki zryw duchowy mieszkańców, te ogromne tłumy ludzi na tych procesjach po ulicach Warszawy, odbiły się ogromnym echem wśród żołnierzy i uskrzydliły ich działania wojenne. I tak Opatrzność Boża i cudowne wstawiennictwo Królowej Polski Wniebowziętej wraz ze świętymi Patronami naszej Ojczyzny – została przywrócona wolna Polska.

ŚW. FAUSTYNA O ŚMIERCI JÓZEFA PIŁSUDSKIEGO

„Nie bójmy się nazywać cudem zwycięstwa z 1920 r.; zwycięstwa militarnego i ocknięcia się rodaków z obojętności – trudno tego nie nazwać dziełem Opatrzności.” – ordynariusz Diecezji Warszawsko-Praskiej bp Romuald Kamiński

Modlitwa za Ojczyznę i Prezydenta Rzeczypospolitej

Modlitwa za dostojnika Kościoła